Nieuws

De MiFID-richtlijn legt een aantal beginselen vast die ervoor moeten zorgen dat financiële instellingen relevante, duidelijke en niet-misleidende informatie bezorgen inzake beleggingen. Er wordt voor elke klant een risicoprofiel bepaald. Ben je een zelfverzekerd iemand met kennis van financiële producten of bent u een bibberaar die het verschil niet kent tussen een aandeel en een obligatie? Hoeveel risico kan je aan? Dat is de sleutelvraag bij beleggen op de beurs.

Banken winnen nu meer inlichtingen in bij hun cliënten en daar wringt het schoentje. De discrete Belg ziet geen heil in MiFID, en de ervaren bankadviseurs ondervinden dat elke dag. In de praktijk is de richtlijn een extra administratieve last zonder meerwaarde. ‘Uit onze ervaring blijkt dat vrijwel alle vermogende klanten meerdere banken gebruiken en ze deze banken geen overzicht geven van hun totale vermogen’, zegt professor en vermogensplanner Emiel Van Broekhoven. ‘Hoe kan een bank dan met kennis van zaken een advies geven zodat bijvoorbeeld de beleggingsportefeuille van de klant mooi in evenwicht is? Men weet immers niet hoe groot de totale portefeuille van de betrokken klant is en hoe deze overal is belegd?’

Professor Van Broekhoven: ‘MiFID is er gekomen omdat politici de mensen willen beschermen voor een beleggingsstommiteit, maar de richtlijn is onwerkbaar omdat bankklanten hun eieren niet meer in één mand steken. De financiële crisis heeft ervoor gezorgd dat zelfs het grote publiek een bankrekening heeft bij meerdere banken. Het wantrouwen is groot en daarom toont geen enkele klant zijn hele portefeuille aan de bank. MiFID is louter een kluif voor juristen, een overbodige administratieve controle.’

Naast die financiële discretie die iedere bankklant nastreeft, stelt professor Van Broekhoven zich ook vragen over de definitie van risico. Hij ziet bijvoorbeeld dat staatsobligaties altijd worden aangeprezen als zeer veilig. ‘Is dat nog zo? Sedert wanneer zijn staatsobligaties als groep veilig? De obligatiecrisis in Europa en in de VS is volop bezig!’, reageert professor Van Broekhoven. ‘Je zou zelfs kunnen zeggen dat bepaalde staatsobligaties het minst veilig zijn van al! De absolute explosie van de staatsschulden, met uitwassen in Griekenland en Ierland maar ook elders, leidt naar een ontknoping. Iedereen zal zijn/haar huiswerk moeten doen en nagaan welke obligaties van welke landen veilig zijn.’

De meeste mensen zijn overigens wel verplicht risicoloos te beleggen. ‘Een voorbeeld: je wil maandelijks 2.500 euro opnemen uit je portefeuille, en je wil je vermogen (van 65 tot 100 jaar) behouden. Aan een veilig (lees: risicoloos) rendement van 3 procent moet je dan beschikken over een financieel vermogen van 1 miljoen euro. Hoeveel Belgen hebben dat bijeen gespaard? Die psychologische testen van hoeveel risico je wil nemen, zijn in feite flauwekul. Zeker 75 procent van de Belgen moet heel veilig en zo risicoloos mogelijk beleggen. Zij hebben feitelijk geen keuze!’, besluit professor Van Broekhoven. MiFID draait de mensen een rad voor de ogen.

Besluit: men moet wel het totaalplaatje van het geheel vermogen bekijken voor men een beleggingsadvies geeft, en daartoe verplicht MiFID dan weer niet. Een degelijk financieel plan legt dat totaalplaatje wel vast, en dan weet u veel beter waar u aan toe bent. Daarvoor kunt u bij Stremersch, Van Broekhoven & Partners terecht, maar dat wist u hopelijk reeds. Men zegge het voort.