Nieuws

Lessen uit twee crashes

Auteur: Emiel Van Broekhoven
Bron: De Standaard, 15 februari 2010

Tijdens de voorbije tien jaar zijn de beleggers tweemaal door een diepe crash gegaan. Daarmee kan de huidige economische en financiële crisis gerekend worden bij de ergste van de laatste honderd jaar. Met het dieptepunt van 2003 ging het vooral om schrikken en beven bij massale waardeverminderingen. Maar eind 2008 en begin 2009 begonnen de beleggers ook hun geloof zowel in het banksysteem en de regulators als in hun vermogensadviseurs te verliezen. Beleggers waren niet meer bezorgd over de return op hun geld (zoals in 2003), maar wel of ze hun geld nog zouden terugzien. Met Lehman, Kaupthing, en ook in andere gevallen was het zover. Niet alleen de grootste namen in de VS, maar ook alle grote bankgroepen van de Benelux werden ter discussie gesteld.

Geldbalansen aanhouden bij banken die ter discussie staan, geeft helemaal geen veilig gevoel. Daarbij kwam dat de heren Bernanke en Trichet in zeer lage interestvoeten de oplossing voor hun problemen zagen. De talrijke renteniers en geduldige spaarders van deze wereld, wisten zich het slachtoffer van dat beleid. Diversifiëren hielp niet meer: men werd gepakt zowel in risicodragende als in risicoloze effecten. De kans bestaat trouwens dat de miserie nog helemaal niet voorbij is.

Dit alles blijft niet zonder gevolgen voor de relatie tussen klanten en vermogensadviseurs. De Financial Times schreef onlangs : 'Elke vermogensbeheerder die meent dat hij het vertrouwen van zijn klanten niet moet heroveren, lijdt aan illusies.'

Het onverwacht snelle herstel van de wereldbeurzen in 2009 heeft de bezorgdheden van een gelouterde klantenbasis zeker niet veranderd. De eisen van transparantie en liquiditeit liggen daarbij vooraan. De dagen van de producten met onbegrijpelijke eigenschappen zijn weer voorbij. De twee crisissen hebben ook een terugkeer naar traditionele waarden in de hand gewerkt. Een nieuwe focus op de relatie met de klant, ouderwetse dossierkennis en een evenwichtig management van risico. Vermogende gezinnen willen meer toezicht houden, ze willen hogere betrouwbaarheid en meer nadruk op wat voordelig is voor hen, veel meer dan wat voordelig is voor hun bankier.

Succesvolle bedrijfsleiders maken voor het vermogensbeheer van langsom meer de dienst uit, veel meer dan erfgenamen van traditionele fortuinen. Het traditionele private banking model met vooral aandacht voor beleggingsadvies en portefeuille-management, wordt door die doelgroep meer en meer verlaten.

Maar het gevolg is ook dat private banking vaak dicht bij een private investeringsbank komt te staan, met een vraag naar een geëvolueerde drievoudige dienstverlening: 1) vermogens- en successieplanning, 2) portefeuillebeheer, en 3) toegang tot kredieten.

Sommige internationale groepen hebben nog meer drastische conclusies getrokken. Zo kondigde de Amerikaanse Citibank aan dat ze haar vermogensbeheer op een volledig nieuwe voet wil schoeien, namelijk als een honorarium-gebaseerd bedrijf, gestoeld op financial planning. Op commissie gebaseerde vergoedingen zouden volgens deze mededeling tegen 2011 verdwijnen. Adviseurs van 'Citi Wealth Management' zouden dus als beleggingsadviseurs optreden en Citi zou gaan samenwerken met enkele onafhankelijke adviesbureaus. Men kan dat zien als een echte vernieuwing, of als een terugkeer naar een vroeger Amerikaans model. Let's wait and see.

15 februari 2010