Nieuws

Even het geheugen opfrissen. In de loop van de jaren '80 kende de Amerikaanse markt het fenomeen van de viatical settlements. Deze techniek bestond erin dat men levensverzekeringspolissen van ernstig zieke personen vroegtijdig ging afkopen. Zeker met de aidsepidemie die toentertijd onverwacht hard toesloeg in de Verenigde Staten, zagen doodzieke mensen het nut om een kapitaal uitgekeerd te krijgen bij hun overlijden minder in, en waren ze eenvoudig te overtuigen om hun polis door te verkopen. Op die manier kregen ze cash geld om de kosten van hun verzorging te dekken. De koper van de polis had maar te wachten tot de betrokkene stierf om het verzekerde kapitaal op te strijken. De winst voor de koper zat hem in het verschil tussen de afkoopprijs die hij betaalde en het uiteindelijk kapitaal dat hij opstreek. De zekerheid van de winst zat hem in de terminale ziekte van de verkoper, vandaar de jacht op aidspatiënten met een levensverzekeringspolis.

Deze industrie, want zo mag je het na zekere tijd wel noemen gezien de miljardenstroom die erin omging, kreeg een forse knauw door de opkomst van aidsremmers. Hierdoor ging het rendement grotendeels teloor en kwamen er heel wat fraudedossiers aan de oppervlakte, waarop de wetgever ingreep.

Maar niet getreurd, de handige jongens hebben intussen een andere markt ontdekt. Iets minder luguber, hoewel het principe hetzelfde blijft. Het betreft oudere mensen met een levensverzekering die een bepaald kapitaal op het moment van overlijden uitbetaalt. Daarvoor betalen ze al geruime tijd premies en moeten zij eventueel nog premies betalen in de toekomst. De life settlement-industrie koopt die polissen af en te behoudt ze tot de betrokkene overleden is. Op dat moment wordt het overlijdenskapitaal opgestreken. Opnieuw is de winst het verschil tussen de afkoopprijs en het uiteindelijk te ontvangen kapitaal. Voorwaarde is wel dat de verkoper nog minstens twee jaar leeft, om de lugubere misbruiken van de viatical settlements een halt toe te roepen.

Vanzelfsprekend blijven de opkopers of aanbieders van het product niet zelf met het risico zitten. Ze groeperen de opgekochte polissen, waar vaak rendementen tot meer dan 20 procent aan verbonden zijn, en verkopen die door als beleggingsproduct. Tja, het moeten niet altijd herverpakte hypotheekleningen zijn. Ook speculatie op de vroegtijdige dood van de oudere Amerikaanse populatie kan winstgevende producten opleveren. De belegger die dit soort van herverpakte polissen koopt kan rendementen van tussen de 10 en 15 procent verwachten. Voorwaar niet slecht in deze barre beurstijden.

Is dit product koosjer ? Dat hangt in grote mate van een aantal factoren af. Ten eerste het langlevenrisico van de Amerikaanse populatie. Ten tweede van de kritiek die in de Verenigde Staten steeds luider tegen dit soort producten weerklinkt. Meer en meer mensen worden aangespoord om zware polissen te onderschrijven om deze na twee jaar door te verkopen, zodat de pijplijn gevuld blijft. Ze krijgen dan een deel van de winst om hun leven 'beschikbaar' te stellen voor de financiële industrie. Ik denk dat het grootste probleem van dit soort van producten zit in het ethisch besef dat er niet met alles geld verdiend moet worden. Maar dat klinkt allicht bijzonder naïef.